Aşk üzerine...

Bir keresinde bir kız arkadaşın kendisine yazan çocuğa neden yüz vermiyorsun soruma, kendi de hoşlandığı halde,  insan aşkı için uğraşmalı demişti. Aynı şekilde başka bir erkek arkadaşım, çabalamadan sevgili olduğum kızlara âşık olamıyorum demişti. Aşk kavramı kişiden kişiye değişiyor olmalı, çünkü bence insan aşkı için acı çekmemeli. Niye çekip, çektiriyorsunuz ki, aşkın güzel bir şey olması gerekmiyor mu?

Çok fazla âşık olduğum söylenemez hatta âşık olup olmadığımdan emin değilim. Aşk kavramı benim kafamda, yoğun yaşanan sevgi olarak kayıtlı. Sanırım bu sebeple aşkın sıkıntılı bir şey olmaması gerektiğini düşünüyorum; zaten kime sorsanız ne aşkı ne de âşık olan insanın ruh halini tanımlayabilir. Aşk, herkese ve her şeye karşı olabilir. Temelinde sevgi vardır. Hatta öyle yoğun olur ki bu sevgi, sevgilinizle iki kişi değil artık birsinizdir, nasıl insan kendi davranışlarını ayıplamıyorsa sevgilisinin davranışlarını da ayıplamaz. Âşıkken her şey paylaşılır, özeliniz iki kişiliktir artık.

Bu güzel duyguyu yaşamak çileli olmamalı. İnsan sevdiği kişiye seni seviyorum demeli. Bir kişiyi sevip sevmediğin üzerinde fazla düşünmeye gerek yok, sevdiğini söylemek için ayların yılların geçmesini beklemek hayatta nadir çıkan fırsatlara hayır demek gibi gelir bana.

Sevgi ölçülebilir, ama çokluk veya azlık olarak değil, daha çok bilgisayar dilinde olduğu gibi ikili kod gibidir; ya seviyorsundur ya sevmiyorsun. Sevgiyi ölçmek için ise, başka insanların seni rahatsız eden durumları, o kişide seni rahatsız edip etmediğine bakılarak ölçülebilir. Örneğin, başkalarının ter kokusundan rahatsız olup o insanların yanında bulunmak istemiyorsundur, fakat sevdiğin insanın ter kokusu bir başkasının kokusu değil de seninmiş gibi geliyorsa o kişiyi seviyorsun demektir. Yani, ilişkiler pis kokularla ölçülebilir. İlişkinin ilk başlarında insanlar sanki vücutları dışkı üretmiyormuş gibi davranır, fakat zaman geçtikçe daha fazla saklanamaz. Eğer bu durum yüzünü ekşitmek yerine hafif bir tebessüm veriyorsa âşıksın demektir.